In de wachtkamer 

Deze week was ik in het oosten van het land bij een bijeenkomst van vrijwilligers van het COA. In een kleine zaal op het azc zaten zo’n vijfentwintig mensen. Ze keken naar me met een soort aandachtige openheid. Mensen die zich inzetten voor asielzoekers, vaak al jaren. Een man in een ruitoverhemd werkte met kinderen. Hij leerde ze tollen. Aan de andere kant van de zaal zat een vrouw die Nederlandse les gaf. De meesten waren ouder, met de vanzelfsprekendheid van ervaring. Tuss

Een paar weken geleden nodigde Jelle van Baardewijk van De Nieuwe Wereld mij uit om te spreken over mijn ervaringen als casemanager in het azc. In de podcast schets ik een genuanceerd beeld hoe het huidige asielbeleid klem zit, waarom het model van de inburgeringswet achterhaald lijkt, en hoe eindeloos wachten hoopvolle nieuwkomers verandert in levens die stilstaan. Het systeem moet anders.

Op 13 april was ik aanwezig bij de landelijke bijeenkomst van ongeveer honderd teamleiders van VluchtelingenWerk Nederland (VWN) om een lezing te geven over mijn boek en het thema: " Werk en weerbaarheid in een restrictieve context” . Dit sloot mooi aan bij mijn ervaringen op het azc. Die restrictieve context gaat namelijk niet alleen over asielzoekers, maar ook over de professionals die hen begeleiden. Wat me opviel, was hoe herkenbaar dit thema was voor de aanwezigen. Op ee

Begin april was ik door het IND team op Schiphol uitgenodigd voor een lezing over mijn boek. Met ongeveer 35 enthouasiaste en betrokken IND medewerkers (on- en offline) ging ik in gesprek over de effecten van de lange wachttijden, opvang, voorlichting op het azc etc. Het werd een inspirerend gesprek en des te meer bleek de waarde van goede contacten tussen de asielketenpartners. Het plan is om in het najaar op te volgen met een bezoek van IND medewerkers aan het azc. Mooi om